جمعه, ۳۱ شهریور, ۱۳۹۶ - September 22, 2017

پیغام خطا

Notice: Undefined property: view::$exposed_input در views_plugin_display_attachment->attach_to()‎ (خط ۲۳۰ در ‎/home/sporteps/public_html/roozafarin.com/sites/all/modules/views/plugins/views_plugin_display_attachment.inc).

نقش دولت‌ها در توسعه نوآوری

نسخه PDFنسخه PDF
نقش دولت‌ها در توسعه نوآوری

نقش دولت‌ها در قبال نوآوری چیست؟ بایدها و نبایدهای دولت‌ها در ارتباط با موضوع نوآوری چه مواردی است؟ اینها سؤالاتی بودند که در اکتبر گذشته، در اجلاس جهانی نوآوری که توسط اکونومیست در هنگ‌کنگ برگزار شد مورد بحث قرارگرفت.

در این اجلاس، در میزگردی که نماینده‌های سنگاپور، هنگ‌کنگ و ژاپن در آن شرکت داشتند نظرات مختلفی درباره‌ی اینکه آیا دولت‌ها باید در پرورش نوآوری و کارآفرینی حضوری پررنگ داشته‌باشند و یا تنها نقشی کمرنگ و نظارتی برعهده بگیرند مطرح شد. هم‌چنین درباره‌ی اینکه چه معیارهایی باید در تصمیم‌گیری درباره‌ی دخالت کم یا زیاد دولت‌ها در کمک به نوآوری در نظر گرفته‌شود نظرات مختلف ابراز شد. خلاصه‌ای از این مباحث در ادامه ارائه شده‌است:

سنگاپور؛ تولید رقابتی

Raj Thampuran، مدیر اجرایی آژانس علم، فناوری و تحقیق (Agency for Science Technology and Research) گفت: "مأموریت ما توسعه‌ی اقتصادی است. برای رقابتی‌کردن بخش تولید در سنگاپور، ما تصمیم گرفتیم در بخش تحقیق و توسعه سرمایه گذاری‌های چشم‌گیر کنیم."

او اضافه کرد که این آژانس دولتی هدف خود را تقویت تحقیقات علمی در بخش‌های مهم و اثرگذار بر اقتصاد سنگاپور، از جمله علوم الکترونیک و زیست‌پزشکی، قرار داده است. به‌علاوه، دولت با ایجاد محیط حقوقی باثبات و بسترهایی برای استعدادهای متنوع قصد دارد شرکت‌های خارجی را به سرمایه‌گذاری در سنگاپور تشویق کند.

هنگ‌کنگ؛ اتصال، همکاری و تسریع

دولت هنگ‌کنگ نقش خود در نوآوری به شکل دیگری می‌بیند. به گفته‌ی Fanny Law، عضو مجمع اجرایی دولتی HKSAR و رئیس پارک علمی و فناوری هنگ‌کنگ (HKSTP)، "نقش دولت در نوآوری را می‌توان در ۳C خلاصه کرد:

اتصال (Connect)، همکاری (Collaborate) و تسریع (Catalyse).

او توضیح داد که هنگ‌کنگ جامعه‌ای آزاد و باز است، در نتیجه نوآوری بیش از آن‌که از سطح بالای مدیریتی کشور به لایه‌های پایینی ارائه شود، از بخش‌های مختلف به سمت دولت (در اصطلاح از پایین به بالا) حرکت می‌کند. نقش دولت برای رشد و توسعه‌ی نوآوری تنها وصل‌کردن طرف‌های فعال، از جمله دانشگاه و صنعت، است. ایده پارک علمی و فناوری هنگ‌کنگ از همین‌جا شکل گرفت.

خانم Law گفت: "ما برای دو بخش دانشگاه و صنعت برای همکاری‌های مشترک پژوهشی و تحقیقاتی و وارد کردن آن به مرحله‌ی تولید، انگیزه‌ی لازم را فراهم می‌کنیم، اما برای آن‌ها تعیین تکلیف نمی‌کنیم؛ ما برنده‌ها را انتخاب نمی‌کنیم!"

رئیس پارک علمی و فناوری هنگ‌کنگ در رابطه با سرمایه‌گذاری گفت بیشتر هزینه‌های تحقیق و توسعه به جای دولت توسط بخش خصوصی تأمین می‌شود. اما دولت در فضاهایی که هنوز بخش خصوصی شکل نگرفته‌است برای استارتاپ‌ها پول اولیه (seed money) را فراهم می‌کند. او هم‌چنین اضافه کرد که برای جذب نوآوران، چنین حمایت‌های مالی دولت هنگ‌کنگ به‌عنوان تسریع‌کننده‌ی محیط کسب و کار موجود در کشور و در کنار ساختار اداری ساده و مالیات کم، موقعیت خوب جغرافیایی نزدیک به چین و حقوق مالکیت معنوی، قوی عمل می‌کند.

ژاپن؛ توسعه‌ی نوآوری در جامعه‌ای در حال پیرشدن

برای ژاپن بزرگ‌ترین چالش، آوردن نوآوری به جامعه‌ایست که به سرعت در حال پیرشدن است.

William Saito، مشاور خاص کابینه‌ی دفتر دولت ژاپن، گفت: "میانگین سنی صاحبان نوآوری‌های بزرگ در دنیا حدود ۲۷ سال است. اما در ۲۰ سال آینده ۴۰% جمعیت ژاپن بالای ۶۰ سال خواهندبود."

چالش عمده‌ی دیگر برای توسعه‌ی نوآوری در ژاپن عدم تمایل جوانان به ریسک‌کردن است. Saito گفت نسل جوان ژاپن تحت‌تأثیر شدید والدین خود، شغل دولتی ِباثبات یا کار در شرکتی بزرگ را به ریسک‌کردن و کارآفرینی ترجیح می‌دهند.

او هم‌چنین گفت: " نقش دیگر دولت، ایجاد انگیزه و ارائه‌ی یارانه برای پروژه‌ها و اعمال نوآورانه است." دولت با کسب و کارهای خصوصی مختلف شریک می‌شود تا برای کارآفرینان سرمایه تهیه کند و مشوق فعالیت‌های تحقیق و توسعه‌ا‌ی بیشتری باشد.

یکی از شرکای بزرگ این بخش سرمایه‌گذاران مخاطره‌پذیرند. Saito که موسس و مدیرعامل شرکت سرمایه‌گذاری مخاطره‌پذیر InTecur است می‌گوید که شرکت او مدلی شبیه شرکت‌های سیلیکون‌ولی دارد. InTecur تسهیلات رشددهنده در ژاپن ایجاد کرده‌است و البته به استارتاپ‌ها و شرکت‌های بزرگ دیگر در بازسازی کسب و کارشان کمک می‌کند.

سنگاپور؛ نقش دولت در قالب گروه فناوری

ایجاد قطب فناوری چشم‌اندازی است که میان دولت‌های بسیاری در آسیا و جهان مشترک است.

Scott Anthony، شریک مدیریتی در Innosight که شرکت سرمایه‌گذاری مخاطره‌پذیری در سنگاپور است، گفت "آن‌چه دولت‌ها می‌توانند انجام دهند ایجاد محیطی مناسب برای خلق تیم‌های فناوری است." او گفت دولت‌ها باید برای استارتاپ‌ها طرح‌های مناسب برای سرمایه‌گذاری ایجاد کنند که توانایی جذب سرمایه‌ی اولیه از بخش خصوصی را داشته باشند.

او اضافه کرد: "چون دولت‌ها نمی‌توانند همه‌ی امور را انجام بدهند، می‌توانند سیستمی را فراهم کنند که در آن روابط تجاری درست شکل می‌گیرد و اجازه می‌دهد شرکت‌های خصوصی کار خود را انجام بدهند. این نقش مناسب دولت‌هاست!"

نقش مهم دیگر دولت ایجاد جامعه‌ا‌ی باز و پویاست که استعدادها را از ورای مرزها به داخل خود جذب کند.

خانم Law اضافه کرد: "حدود ۴۰% شرکت‌های فعال در پارک علمی و فناوری هنگ‌کنگ مالکین خارجی دارند و ۲۰% استارتاپ‌ها و رشددهنده‌ها نیز خارجی هستند."

بازارهای کوچک‌تر مثل هنگ‌کنگ و سنگاپور در بازار خانگی خود محدودیت‌هایی دارند. اما این محدودیت‌ها عامل نوآوری است، چرا که کارآفرینان هنگ‌کنگی برای کارآفرینی و رقابت باید بر بازارجهانی تمرکز داشته باشند. برخلاف این حالت، نوآوران کشورهایی مثل ژاپن که بازار داخلی مناسبی دارند، می‌توانند به بازارهای داخلی راضی باشند و حتی از گسترش کسب و کار خود ورای بازارهای داخلی خود صرف‌نظر کنند.

موازنه‌ی تسهیل

چالش بزرگ دیگر دولت‌ها در توسعه‌ی نوآوری ایجاد یک تعادل در ارائه‌ی حمایت‌های مالی است. مثلاً دولت هنگ‌کنگ برای استارتاپ‌های محلی سرمایه‌های یکسان فراهم نمی‌کند. اما روی دیگر سکه این است که دولت‌هایی مثل سنگاپور که در اعطای سرمایه‌ی اولیه به استارتاپ‌ها رویه‌ای یکسان دارند، پاره‌ای از اوقات روی شرکت‌های سرمایه‌گذاری می‌کنند که ارزش واقعی آن‌ها کمتر از برآوردهای دولت بوده‌است.

بایدها و نبایدهای دولت‌ها چیست؟

Saito پاسخ داد: "نقش دولت‌ها باید تسریع‌کننده باشد. همکاری با سرمایه‌گذاران مخاطره‌پذیر فعال برای برقراری تعادل در دنیای کارآفرینی یک نقش حیاتی است. تسهیل و کمک به رسیدن به این نقطه، وظیفه‌ی دولت‌هاست."

منبع: CW.com | ترجمه: روزآفرین

 

مطالب مرتبط:
کدام مهم‌تر است: نوآوری مدل کسب و کار یا نوآوری فنی؟
۲۹ مانع کلیدی در راه ایجاد نوآوری در سازمان‌ها

به این مطلب امتیاز بدهید: 
امتیاز شما: هیچکدام (۲ votes)

دیدگاه‌ها

دیدگاه جدیدی بگذارید

Ordiban Creative